அக்கா...

உங்களுக்கு அக்கா இருக்கிறாரா? அதுவும் உங்களை விட‌ ஒரு ஐந்து,ஆறு வருடம் வயதில் மூத்த அக்காவா.. நீங்கள் மிகவும் அதிர்ஷ்ட்டசாலி.ஆம்...

தனக்கு கிடைத்த பாசம்,முக்கியத்துவம் அனைத்தும் பாதியாக குறைந்தாலும்,தனக்கு பிறகு பிறந்த குழந்தையை,சொப்பு சாமன் வைத்து விளையாட்டுக் காட்டி,"அக்கா பாரு" என்று பேச்சு சொல்லிக்கொடுக்கும் இனம்புரியாத பாசம் முதல் கட்டம்.

அடுத்து, நமது வலது கன்னத்தில் கட்டை விரலையும் மற்ற விரல்களை இடதுகன்னத்திலும் அலுந்த பதிந்து பிடித்துக் கொண்டு,தலைமுடியை படிய வாரிவிட்டு,பவுடர் போட்டு, இடுப்பில் தூக்கிகொண்டு தெரு முழுதும் வலம் வருவது இரண்டாவது கட்ட பாசம்.

பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்து வந்தவுடன் புத்தகப்பையை அதை வைக்கும் இடத்தில்(பெரும்பாலும் அக்காமார்கள் ஒரே இடத்தில் தான் வைப்பார்கள்..அண்ணனோ, நாமோ திண்ணையில் இருந்து சர்ர்ரென்று பெளலிங்(சென்னையில் ஸ்னோ பெளலிங்!)போல தள்ளிவிட்டு போவதுதான் வழக்கம்.)வைத்துவிட்டு,முதல் வேலையாக நம்மிடம் விளையாடுவதுதான் அவர்களின் தலையாய வேலை.

அடுத்த கட்டமாய் அக்கா படிக்கும் பள்ளிகூடத்திலேயே சேரும் வாய்ப்பு பெரும்பாலும் அமையும். இன்னாரின் தம்பி என்ற காரணத்திற்காக முதல் நாளில் இருந்தே கிளாஸ் டீச்சர் சற்று அதிக அன்யோன்யம் காட்டுவார்.பெருமையாக இருக்கும்.

ஆறாப்பு ஏழாப்பு வந்தவுடன் அக்கா, பத்தோ பண்ணிரெண்டாவதோ படிப்பவராக இருப்பார்/ள். நமக்கான மதிய உணவு அக்காவிடமே இருக்கும். அவளுடைய வகுப்பிற்கு சென்று சாப்பிட வேண்டும்.

அக்காவின் தோழிகள் வட்டமாக அமர்ந்து.. சாப்பிட்ட்டு முடித்தவுடன் அத்தனை அக்காவிடமும் "போய்ட்டுவரேன்க்கா" என்றவுடன்..

"ஜாமன்ட்ரிபாக்ஸ்" போன்ற டப்பாவை பல்லை வைத்து டப்பாவின் இருபக்கமும் ஒரு நெம்பு நெம்பி திறந்து(எளிதில் கையை வைத்து திறக்காலாம் என்றாலும் இப்படித்தான் திறப்பார்கள்)அதில் இருந்து ஒரு நெல்லிக்காய் எடுத்து தருவார்கள்..அந்த டப்பாவில் எட்டிப்பார்த்தால் நாலைந்து நெல்லிக்காய்கள் தட்டையாக இருக்கும்.

உருண்டையான நெல்லிக்காயை எப்படி,எங்கு கடிக்க ஆரம்பிப்பார்கள் என்றே தெரியாது..ஆனால் கடவாய் ஓரத்தில் வைத்து கரகரவென்று அரைத்து, மிக தட்டையாக,வட்ட வடிவில் ஒரு தேரின் சக்கரம் போல செய்து விடுவார்கள்.. எப்படித்தான் செய்கிறார்களோ?

அதுபோக அந்தந்த சீஸனுக்கு ஏற்ப,முட்டைக்காய்,நவ்வாப்பழம்,கொடிக்காய்,புளி உருண்டை என கிடைக்கும்.

அக்காவும் அவளின் தோழிகளும் ஒரே மாதிரி ரெட்டைஜடை(ரெட்ட ஜட ரேடியா கொட்டடிக்க வாரீயா..)தபால்பை(எண்ணெய் கறை)என செட்டு செட்டாக இருப்பார்கள்..

வீட்டுப்பாடம் செய்யவில்லை என முட்டிக்கால் போட்டாலோ,வேறு ஏதாவது சேட்டை செய்தாலோ, வீட்டிற்குள் நுழையும் பொழுதே அப்பாவிடம் சொல்லிக்கொடுத்து விடுவார்கள்..அப்பொழுது அது "கோள்மூட்டி"..பின்னாளில்,விபரம் தெரிந்த பின் தான் அது "அக்கறை" என்ற உண்மை புரியும்.இந்த கோள்மூட்டலுக்கு பயந்தே நிறைய தவறுகள் செய்யாமல் தவிர்த்துவிடும்படி ஆகிவிடும்.

இப்படியான பள்ளிப்பருவங்கள் முடிந்து லேசாகா மீசை அறும்பும் வயதில்.. அக்காவிடம் பேசுவது கொஞ்சமாக குறைந்துவிடும்..தெருவில் எவனாவது அக்காவை சைட் அடிக்கிறான் என்று தெரிந்தால் விடலை கேங்குடன் செட்டு சேர்ந்து அவனோடு சண்டைக்கு போய்விடுவதும் நடக்கும்.

அக்காவிற்கு கல்யாண பேச்சு ஆரம்பித்து,அது என்னமோ நமக்கு மிகப்பெரிய கடமை போல பாவித்து, நிச்சய நாளில் இருந்து கல்யாண நாள்வரை ஒரு மாதிரி கஞ்சி போட்ட மாதிரியே இங்கும் அங்கும் திரிந்து,கல்யாணத்தன்று மண்டபத்திற்குள் எதற்கெடுத்தாலும் வேகவேகமாய் நடந்து,பரபரப்பாய் அலைந்து, நண்பர்களுக்கு பீர் பார்ட்டி வைத்து.. அக்காவை புது மெத்தை சகிதம் வேனில் ஏற்றி அவர்களுடன் அனுப்பிவிட்டு..வீடடைந்ததும் அவள் இல்லாத வெறுமை உணரும் தருணம்.. ஒட்டு மொத்த நாட்களும் வந்து போகும் தருணம்..அதிலிருந்து மீண்டு வர சில நாட்கள் பிடிக்கும்.

எப்பொழுதும் ஏதாவது சண்டை அல்லது படிபடி போன்ற நச்சரிப்புகள் ஊடே இருந்த உறவு, அவளின் திருமணத்திற்கு பிறகு எப்பொழுதாவது வீட்டிற்கு வரும்பொழுது.."சன் டிவி எத்தனாவது சேனல்டா?" என்ற வினாவில் அவள் இப்பொழுது "விருந்தாளி" என புரியவைத்து விடும்..

எல்லாம் கடந்து, நமக்கு ஒரு வாரிசு பிறந்த உடன்,இழுத்து சொருகிய சேலையுடன் அத்தைகாப்பில் தொடங்குபவள்.. அதே கைகளால் வாரிசின் கன்னங்களில் அலுந்த பதிந்து படிய வாரி, பவுடர் அடித்து, இடுப்பில் தூக்கிக் கொண்டு
"உங்க அப்பனும் இப்படித்தான் இருப்பான்..இறங்கவே மாட்டான்"

என்று சொல்வதை.. நம் செவிகள் கேட்டும் கேட்காதது போல் இருந்தாலும், தனிச்சையாக நம் விழிகளில் கசியும் நீர் சொல்லிவிடும் மனதில் படிந்து கிடக்கும் பாசத்தை..

அக்கா...

..