கிரிக்கெட்.. எனும் சொர்க்கம்...

“அனிருத்.. உன்னோட கோச் போன் பண்ணாரு.. நீ கவர் ட்ரைவ் சரியா பண்றதில்லையாம்.. என்ன ஆச்சு?”

“இல்ல டாடி, நல்லாத்தான் பண்றேன்.. bat க்ளோஸ் ஆக மாட்டேங்குது”

இது இன்றைய மாநகர, நகரங்களில் வசிக்கும் மிடிள் கிளாஸ் வீட்டில் நடக்கும்,அப்பாவிற்கும் 8வது படிக்கும் மகனுக்கும் இடையில் நடக்கும் சம்பாஷனை..

அப்பாவே ஸ்கூட்டியிலோ, ஏதாவது ஒரு ப்ளஸ்ஸிலோ மகனையும்,கிரிக்கெட் கிட் bagயும் ஏற்றிக் கொண்டு கோச்சிங் கிளாஸ் வாசலில் நின்று தன் மகன் சச்சின்(இப்பொழுது டோனி) ஆகிவிட மாட்டானா என்ற கனவில் மிதப்பதை பார்க்கலாம்..பையன்களும் இந்த விளையாட்டும் ஒரு படிப்பு/வகுப்பு போல பாவித்து அந்த ஒரு மணிநேரத்தை கடத்துகிறார்கள்..

பதினைந்து,பதினெட்டு வருடங்களுக்கு முன்னர்..

ஏரியா கிரிக்கெட் என்பது ரத்தத்தில் கலந்த சமாச்சாரம்.

கைலியைக் கட்டிக் கொண்டு, வெள்ளைப் பேண்ட்டை நன்றாக நீவி,மடித்து கக்கத்தில் வைத்து, ஏதாவது ஒரு பாடப்புத்தகத்தை எடுத்து சைக்கிள் கேரியரில் சொருகி, படிக்க போவது போலவே பாவ்லா காட்டி, வீட்டில் இருந்து கிளம்புவதே ஒரு சவால்தான்.

மைதானம் நோக்கி வீரர்களை திரட்டுவதற்குள் தாவு தீர்ந்து விடும்.. பெரும்பாலும் யாரவது ஒருவருக்கோ,இருவருக்கோ மட்டுமே எல்லோரையும் ஒருங்கிணைத்து மேட்ச் போடுவது பிடிக்கும்.. மற்றவர்கள் படுத்தும் பாடு இருக்கிறதே..

“ கரெக்ட்டா வந்துருவேன் மாப்ள.. ஒரு சின்ன மேட்டர முடிச்சிட்டு வந்துருவேன்.. எதுக்கும் டாஸ் வின் பண்ணா பவுலிங் எடுங்க”

“ எங்க அப்பா போன எடுத்தா எதுவும் சொல்லாத மாப்ள.. போனே பண்ணாத, நான் வந்துருவேன்”

“மேலுக்குச் சொகமில்ல மாப்ள.. வந்தாலும் ஸ்பின் தான் போடுவேன்..ஓக்கேவா..”

இப்படி சுமராக விளையாடும் ஆட்டக்காரர்கள் செய்யும் அலும்பு தாங்க முடியாது.. அவர்களை கையில் காலில் விழுந்து “வந்து சேருங்கடாப்பா” என்று கிரெவுண்டிற்கு அழைத்து வருவதற்குள் ஒரு பிரளயமே நடப்பது போல் இருக்கும் ..

அடுத்த சோதனை.. எதிர் டீம் சொன்னபடி சரியான நேரத்திற்கு வரவே மாட்டார்கள்.. தெளிவாக ரெண்டு சின்னப்பையன்களை முதலில் அனுப்பி விடுவார்கள்..

“வந்துகிட்டு இருக்காங்கண்ணே..” என்று அவர்கள் வரும் வரை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்கள்..இதற்குள் நம்ம சைடில் ஓரிருவருக்கு கோபம் வந்துவிடும்.

“ இவங்களோட மேட்ச் வேணாம்ப்பானு சொன்னா கேட்டாத்தான.. எப்பயும் இப்படித்தான் செய்யிறாங்க.. நான் போறனப்பா..”

“ இருடா.. வந்துருவாங்க.. பெரிய என்னமோத்தான்..” என்று ஆளைக் கரைத்து கொண்டிருக்கும் பொழுதே.. தூரத்தில் கலர் கலர் தொப்பி, சைக்கிள், என மொத்தமாக வருவார்கள்..

அதுவரை எப்ப வருவாங்க என்று காத்துக் கொண்டிருந்த நம்ம சைடு.. ஏண்டா வந்தாய்ங்க என்ற ரேஞ்சில் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொள்வதும் நடக்கும்..

வந்தவுடன் சும்மா இருக்க மாட்டார்கள்..“கிடுங்” என்று இருக்கும் இருவர் பந்தை எடுத்து எறிந்து(பெளலிங்)ப்ராக்டிஸ் பண்ணி புளியைக் கரைப்பார்கள்..

“ டாஸ் போட்ரலாம பாஸ்”

“ ஒரு ரெண்டு நிமிசம் பாஸ்”

அந்த இரண்டு நிமிடம் ஏன் எனில்.. “பால் காசு”.. அதாவது.. 11 வீரர்களும் ஆளுக்கு இவ்வளவு என கொடுக்க வேண்டும்.. வீராப்பாக எதிர் அணியிடம் பந்தை வாங்கி வரச் சொல்லிவிடுவது.. பாதி காசை தரவேண்டும்.. மானப்பிரச்சனை..

“போன வாரம் கூடக் கொடுத்தேண்டா நானு”

“எனக்கு குமார் தருவான்”போன்ற அக்கப்போருகளுக்கு அப்புறம் ஒருவழியாக தேத்தி சில்லறை சில்லறையாக எண்ணி கொடுத்து விட்டு..

டாஸைப் போட்டு..திரும்பி நடந்து வரும் ஸ்டைலிலேயே கண்டுபிடித்துவிடுவார்கள்,டாஸ் வின்னா, போச்சா என்று...

டாஸ் ஜெயித்தால் பேட்டிங் தான்..“ மாப்ள பேட்-அப் பண்ணு.. பார்த்து விளையாடுரா..”

ஒரே ஒரு pad.. பஞ்சு ஆங்காங்கே வெளியே தெரியும்.. கீழே இருக்கும் பக்கிலில் கைலியை மடித்து மேக்கப் செய்து கட்டி ஒரு வழியாக களம் இறங்கிவிடுவார்கள்..

எதிர் அணியில் இருந்து “ ஜி, கீப்பிங்க் கிளவுஸ் மட்டும் கொடுங்க.. நம்ம பேடு வேணா எடுத்துக்கோங்க”

இன்னொரு பேட் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் கிளவுஸை கொடுத்துவிட்டு..ஸ்கோர் எழுத ஒரு ஆளைத் தேடும் படலம் ஆரம்பமாகும்.. அவன் பண்ணும் பிகுவும் ஓவராக இருக்கும்.. அவர்கள் டீமிலிருந்து ஒரு ஆள் ஸ்கோரர் பக்கத்தில் அமர்ந்துகொள்வான்.. “ஏத்த மாட்டம் ஜி”

அடுத்த பிரச்சனை அம்பயரிங்.. பேட்டிங் சைடில் இருந்து இருவர் போக வேண்டும்.. ம்கூம்.. ஒருத்தனும் போகமாட்டான்.. போனால் ஒண்டவுன் பேட்டிங் இறங்க முடியாதல்லவா.. மெயின் அப்பயரிங் கூட ஓக்கே.. இந்த லெக் அம்பயரிங்.. இருப்பதிலேயே லொத்தையாக இருக்கும் ஒருவனை “அடுத்த மேச்சுல ஓப்பனிங் நீதாண்டா” என மட்டைய கட்டி நிக்க விடவேண்டும்..

“ஆல் ரியல் பர்ஸ்ட் பால்..” என்று சொல்லும் அம்பயர் மனதிற்குள்.. ரைட் ஆர்ம் ஓவர்னு சொல்லலை.. நோ பால் கொடுத்துவிடவேண்டும் என சந்தோசமாய் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது.. ஓடி வருவதை நிறுத்தி.. “ரைட் ஆர்ம்.. அரவுண்டு பாஸ்” என்று சிரித்துக் கொண்டே மறுபடியும் பவுலிங் போட வருவான்.. அதில் அவனுக்கு ஒரு திருப்தி..

புது பால் சர்ர்ர்.. என்று போவதை வேடிக்கை பார்த்து, அதுவாக பேட்டில் பட்டு இரண்டொரு ரன்கள் எடுத்து க்ளீன் போல்ட் ஆகி பெவிலியன் திரும்பியதும் மறக்காமல் சொல்லும் முதல் வார்த்தை..

“உருட்டிட்டான் தாயளி.. அடி பிண்ணலாம்னு நெனைச்சேன்.. நான் அவுட் ஆனதும் ஸ்பின்ன கொண்டு வர்றாங்க பாரு..”

சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே எவனாது “ஹுக்கும்” என்று ஒரு சவுண்டு விடுவான்.. நாலைந்து கொட்ட வார்த்தைகள் சிதறும்..

அடுத்து அவுட் ஆகி வருபவன்.. “பால்ல ஒண்ணுமே இல்ல மாப்ள.. கல்லுல பட்டு திரும்பிருச்சு”

அவ்வளவுதான் அதுவரை பேட்டிங் பேட்டிங் என்று இருந்தவர்கள் அவுட் ஆனதும் பெளலிங் பக்கம் செவ்வனே திசை திரும்புவார்கள்..

“விடு மாப்ள.. சொருகிறுவோம்.. கீப்பிங் மட்டும் ஸ்ட்ராங்கா இருந்தா போதும்..”
என்று தனக்கு பெளலிங் தரவேண்டும் என்பதை குறிப்பால் உணர்த்தல் ஆரம்பமாகும்..

ஒரு வழியாக தேத்தி, 15 ஓவருக்கு 65ஓ 85ஓ எடுத்து.. அதை அவர்கள் இரண்டே விக்கெட்டில் அடி வெளுத்து விடுவார்கள்..

தோல்வி உறுதியானதும்.. 12வது ஓவரிலேயே தளரத் தொடங்கி.. பந்தை குனிந்து எடுக்காமல் கேப்டனை அழுக விட்டு.. தோற்றவுடன் எழும் முதல் வார்த்தை..“ஜி.. அடுத்த வாரம் இன்னொரு மேட்ச் போட்டுறலாம்..” என்று பழி வாங்கும் நடவடிக்கையில் இறங்குவது ஆரம்பமாகும்..

உடனே அவர்கள்.. “ இல்ல பாஸ் விருதுநகர்ல ஒரு டோர்னமட் இருக்கு.. அதுக்கு போறோம்..” என்று பிகு பண்ணுவார்கள் ஜெயித்த திமிரில்..

பேசிக்கொண்டே பேண்ட்டைக் கழட்டி, மடித்து, கைலிக்கு மாறி, சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு.. “சரி விடுங்கடா.. அடுத்த மேட்ச்சுல ஒரு கை பார்த்துருவோம்.. ஆனா.. இந்த பவுலங்லாம் பத்தாது.. பேசாம நான் பார்ஸ்ட்டுக்கு மாறலாம்னு இருக்கேன்” என பவுலர்ஸை வெறுப்பேத்தி விட்டு... பசி வயிற்றை கிள்ள.. வீட்டுக்கு அழுத்தி..நிம்மதியாக சாப்பிடலாம் என்று நினைத்தால்..

ஒவ்வொரு முறையும் சூடு பிடித்துக் கொள்ளும்.. படாத பாடு பட்டு.. வேறு வழியில்லாம் அம்மாவிடம் உண்மையை சொல்லி.. சுண்ணாம்பை கால் கட்டை விரலில் நெயில் பாலிஸ் போல தடவிக்கொண்டு.. “ ஊர்ல இருக்குற வெயில்லாம் உந்தலைல தான்..இரு அப்பா வரட்டும்” போன்ற திட்டுக்களை சட்டை செய்யாமல் சாப்பிட்டு ஒரு தூக்கம் போட்டால்....

அது கிரிக்கெட்....

..