புளிக்காரக்கா.

அது பேயாகத் தான் இருக்க வேண்டும்.

அந்த இடத்தைப் பற்றி தெரிந்திருந்தும் அங்கே தனியாகப் போனது எவ்வளவு பெரிய மடத்தனம் என்பதை உணர்ந்தான் கேசவன்.

சுற்றிலும் வயல். அறுவடை முடிந்து கால் இன்ச் அடிக்கதிர்கள் காலைக் குத்தும் வயல்வெளி. வரப்புகளுக்கு நடுவில் ஓடும் வாய்க்கால்த் தண்ணீர். களத்து மேடு. புளிய மரம். ஆள் அரவமே இல்லாத இடம். ஒரே ஒரு வயல் மட்டும் கதிர் அறுக்கப் படாமல் இருந்ததால், தனியாக,காற்றின் திசையில் கதிர்கள் மடிந்து எழுந்த பொழுது வந்த சத்தம் புளியமரக் கிளையிலும் தொட்டுச் சென்றது புளியைக் கரைத்தது கேசவனுக்கு. ஒரு நிமிடம் கண்ணை மூடி நினைத்துப் பார்த்தான்.

புளிய மரத்தின் கிளையில் இருந்து கேசவனின் உச்சியில் சொட்டு சொட்டாக இறங்கியது. தடவிப்பார்த்தால் பிசுபிசுப்பாக ரத்தம். பரபரவென்று ஏதோ உடல்முழுவதும் பரவுவது போல உணரும்பொழுதே சர்ர்ரென்று அந்தக் கிளை கீழ் நோக்கி வந்து சட்டென்று அவன் கழுத்தில் சுற்றி நெருக்கத் தொடங்கியது. நாக்கு வெளியேறத் துவங்கியதுமே கால்கள் தரையில் இல்லை என்பதை உணர்ந்தான். பக்க வாட்டில் இருந்து வந்த இன்னொரு கிளை இடுப்பில் இறங்கியது. கத்த முடியாமல் திணறிக் கொண்டு இருந்தான். கால்கள் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. சட்டென்று இரண்டு கிளைகளும் அவனை சுழற்றி எதிரில் இருந்த அரைப் பாலச் சுவற்றில் அடித்தது. பின் மண்டையில் இருந்து ரத்தம் பீறிட்டது.

நினைத்துப் பார்ப்பதை நிறுத்தி விட்டான் கேசவன். அனிச்சையாகத் தலையைத் தடவிப் பார்த்தான். நின்று கொண்டிருந்தான். பேயாகத் தான் இருக்கும். கொஞ்சமும் கற்பனை செய்ய முடியாத ஒரு உருவம். தோன்றி சட்டென்று மறைந்து போனது.

அனேகமாக அது ஊருக்குள் பலவருடங்களாகப் பேசப்படும் பிரபாப் பேயாகத் தான் இருக்கும் என்று நினைக்கும் பொழுதே அவனுக்குக் கைகால் எல்லாம் உதறத் துவங்கியது.

பிரபா.

எப்பொழுதும் சின்னப் பசங்களுடன் படம் பெயர் சொல்லியோ, சொக்கட்டான் புளியைச் செய்து கொண்டோ இருப்பாள். அவளோடு விளையாடும் பசங்களுக்கு பத்து வயது தான் இருக்கும். இவளுக்கு பத்தொன்பது இருவது இருக்கும். உடம்பு வயதைவிடக் குறைவாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் பார்த்தால் பார்க்கலாம் போன்ற வாகு.

“புளி உருண்டை வாங்கி வந்திங்களாடா?”

“இந்தாக்கா”

என்று நீட்டிய முத்துவிடம் வாங்கிய புளி உருண்டையைப் பார்க்கும் பொழுதே எச்சில் சுரக்கத் தொடங்கிவிடும். புளியை நெல்லிக்காய் சைஸுக்கு, உப்பு கொஞ்சம் மிளகு என இன்னும் சில இத்தியாதிகளை போட்டு உருட்டி பள்ளிக் கூட வாசலில் அதை விற்கும் பாண்டியம்மாவை ‘புளிக்காரக்கா’ என்றுதான் அழைப்பார்கள் பொடிசுகள். அந்த புளிக்காரக்காவின் மகள் தான் பிரபா. வீட்டில் புளியுருண்டையைத் தொட விடமாட்டாள் பாண்டியம்மா. அதனாலயே பசங்களை விட்டு வாங்கிவரச் சொல்லுவாள் தினமும்.

புளியங் கொட்டைகளை ஒரு பக்கமாகத் தேய்த்து வெள்ளைப் பல்லாக செய்து விளையாடுவது என, புளியும் புளி சார்ந்த விளையாட்டுக்களுமே சிறுவயது முதல் பிரபாவிற்கு வாய்த்தது புளிக்காரக்காவினால்.

அதே புளிய ரூபத்தில் தான் பிரபாவிற்குப் பிரச்சனையும் வந்தது.

புளியம் பழத்தை சேகரிப்பது என்பது செடியில் இருந்து பூ பறிப்பது போல அத்தனை எளிதான வேலை அல்ல. கொஞ்சம் வாட்ட சாட்டமான ஆம்பிளையாக இருக்க வேண்டும். எந்தக் கிளையில் இருந்து தொடங்க வேண்டும் என்று தெரிந்திருக்க வேண்டும். வலது காலை முட்டுக் கொடுத்து உடம்பின் பாரம் முழுதும் அதில் பொதித்து ஒரு உலுக்கு உலுக்க வேண்டும். பழங்கள் பொலபொலவென உதிரத் தொடங்கும். அடுத்தது மறு கிளை. இப்படி உலுக்குவதற்கு நேக்குகள் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

அப்படி உலுக்கித் தருவதில் கில்லாடி தான் பூவலிங்கம். புளிக்காரக்காவின் புளியமரம் அவன் உலுக்கலுக்குக் கட்டுப்படும். பிரபாவின் வயதையும் உலுக்கி விட்டான் ஒரு மதியப் பொழுதில்.

“என்ன பிரிபா, புளிக்காரக்கா இல்லியா?”

“பிரிபான்னு கூப்புடாத பூவு, பிரபாண்டு சொல்லு, அம்மா பள்ளியோடம் போயிருக்கு, வரும்”

“உலுக்கணும்டுச்சு, போயிருச்சா,? எப்ப வாரது நான் எப்ப போறது?”

“நாங்க இருந்தா உலுக்க மாட்டீகளோ மைனரு, உலுக்கப் போற, விழுகுறத பொறக்கிப் போடணும், நொட்டச் சொல்லு சொல்லாம ஏறு”

“ஏறவா?”

“ஏ, இந்த சாடப் பேச்செல்லாம் வேணாம், அம்புட்டுதான்,”

வாய் சொன்னாலும் அவனின் குறும்பை ரசித்தவாறே கூடைகளை அடுக்கி வைத்துத் தயாரானாள்.

“சென்மம் பூரா உலுக்கிட்டுத் தான கெடக்கேன். செத்த பொறுத்தா என்ன, கூடயத் தூக்குறவ.”

இப்படியான பேச்சு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளையும் அவனையும் நெருக்கியது. மனதால். பேசிக்கொண்டே இருந்தான். கேட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். பொழுது போனது தெரியவில்லை. புளிக்காரக்கா வரும் நேரம் நெருங்கியதும் கிளம்பி விட்டான். மறுநாள் கிளம்பி வந்து விட்டான்.

கொஞ்சம் காதலையும் நிறைய காமத்தையும் கலந்து தான் பேசுவான் பூவலிங்கம். புளி உலுக்குபவனுக்கு பூ உலுக்கச் சொல்லியாத் தரவேண்டும்?. மெதுவாக உலுக்கினான். வேகமாக உதிர்ந்தாள்.

பசங்களோடு பேசுவது நின்று போனது. பம்புச் செட்டுக் குளியல், வீடு, அம்மா போனதும் பூவலிங்கத்தின் வரவிற்கு காத்திருப்பது என அன்றாடம் மாறிப் போனது. அவனுடன் கூடுவது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறைய ஆரம்பித்தது. ஒவ்வொரு முறை முடிந்ததும் அவன் விநோதமாய் குதித்துக் குதித்து நடந்து போவதை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.

“பிரபா, நாளைக்கு விடியக் காலம் கொஞ்சம் வெள்ளன எந்திருச்சு வேலயப் பாத்து, பள்ளியோடத்துல போய் வித்துட்டு வாம்மா, பிள்ளைங்க முகம் வாடிப் போகும் புளியுருண்ட இல்லேன்னா, எனக்கு கொஞ்சம் வேல இருக்கு”

பாண்டியம்மா மாதத்தில் நான்கைந்து நாள் இப்படிச் சொல்லிவிட்டு பிரபாவை அனுப்புவது வழக்கம்.

“அக்கா ஏங்க்கா இப்பல்லாம் வெளயாட வரமாட்டேங்குற” முத்துக் கேட்டதும் சிரித்தாள்.

“அக்காவுக்கு வயசாகிடுச்சுடா முத்து. இந்த ரெண்டு புளியுருண்ட, சாப்புடு, மூக்கொழுகி எங்கடா?”

“அவனுக்கு மேலுக்குச் சொகமில்லக்கா இன்னிக்கு லீவு விட்டான்”

வயிறு சுர் சுர் என்று இழுத்து வலிப்பது போல் இருந்தது.அனிச்சையாக விரல் கொண்டு எண்ணினாள். இல்லையே என்று நினைத்துக் கொண்டவள் அதற்கு மேல் அமரமுடியாது என்று தீர்மானித்தவாறே முத்துவை அழைத்தாள்.

“டேலே முத்து, அக்கா வீடு வரைக்கும் போயிட்டு ஓடியாந்துர்றேன். செத்தவடம் பார்த்துக்கடா புளியுருண்டக் கூடய”

“எனக்கு நாலு உருண்ட தரணும்”

“செரிடா” என்றவள் கொஞ்சம் அசெளகர்யமாய் நடந்து வீட்டை அடைந்தவள் கண்களை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

பின்பக்க வழியாக பூவலிங்கம் குதித்துக் குதித்து நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான். எதேச்சையாக வெளியே வந்த புளிக்காரக்கா இவளைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்து தயங்கி சகஜமாகி ஏதேதோ பேசினாள். அன்று இரவு ஊருக்கு வெளியே இருந்த புளியமரத்தில் பிரபா தொங்கிவிட்டாள்.

நடுங்கிய வாறே கொஞ்சம் வேகமாக நடக்கத் துவங்கி, பின்னால் ஏதோ வருவது போன்ற பிரமையால் முதுகைக் குறுக்கி இன்னமும் வேகமாக ஓடத்துவங்கினான் கேசவன். ஒரு அலுமினியத் தூக்குவாளி காற்றில் நகர்ந்து கல்லில் பட்ட சத்தம் அவன் ஓட்டத்தை அதிகப் படுத்தியது.

திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடியவன் பெட்ரோமாக்ஸ் லைட் வெளிச்ச டீக்கடையை அடைந்ததும் கொஞ்சம் மூச்சை விட்டு, இழுத்து, மெதுவாக விட்டுக் கொண்டே சகஜமானான்.

“அது யார்ரா கேசவனா?”

கடைக்குள் குனிந்து பார்த்த கேசவன்

“ஆமாத்தா, என்ன வேணும்?”

“உங்க அப்பன் பூவலிங்கத்த வீட்டப் பக்கம் வரச் சொல்லுடா, நாளைக்கி”

“சரி புளிக்காரக் கெழவி”

..