என்’ணங்கள் 07/09/2010

இரவில் மீண்டுமொரு நீண்ட பயணம்.பேருந்தினுள் இளமூதா நிற மிளிரல்களில் பெண்கள் ஆண்கள் வயதானவர்கள் என பேதமின்றி குறுஞ்செய்திகளைப் புறம் தள்ளி,உள்ளிழுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.பேருந்திற்கு வெளியே இரவு வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஜெயமோகன் இரவு குறித்து ஒரு இடத்தில், இரவின் நிசப்தம் தேன் சொட்டுவதற்கு நிகராக இருப்பதாகச் சொல்லி இருப்பார்.அப்படித்தான் இருந்தது.தேனின் அடர்த்தியில், தேனின் சுவையில் சொட்டுச் சொட்டாகத்தான் என்னுள் இறங்கி,பின்னோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.இரவின் அடர்த்தி என்பதெல்லாம் முதல் கொஞ்ச நேரம்தான்.கண்களுக்குப் பழகிய பின்னர் இரவின் ஒவ்வொரு துளியையும் பார்க்க முடிந்தது. உணரவும்.வழிமறித்த டோல்கேட்கள் உமிழ்ந்த ஒளிக்கற்றைகள் அவ்வப்பொழுது நிசப்தத்தை கிழித்தன.ஆனால் ஒலிகளேதும் செய்துவிடவில்லை இரவின் நிசப்தத்தை. கருப்பு நிறத்தில் பெருங்கடலாய் ஊர்ந்து,உடன் வருவது போல இருந்தது. சிறு ஒலிகள் எல்லாம் அதில் கரைந்த பெருங்காயங்களே.
இரவை வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணம் மீண்டுமொருமுறை வந்தபொழுது மதுரையும் வந்திருந்தது.

அதிகாலை மதுரையும் நடுஇரவு மதுரையும், மதுரை.

இறங்கியவுடன் ஆட்டோக்காரரிடம் பேரம் பேசினால் படியவில்லை. ’டீசல் விக்கிற விலைல, நைட் ரேட்டு’, என காரணங்கள் அடுக்கிக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே, அண்ணே மொபைல பஸ்லயே விட்டுட்டேன், என்று பேருந்தைப் பார்த்தால், அது பின்பக்கம் காட்டி வேகமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது, நாகர்கோயிலை நோக்கி. ‘ஏறுங்க ஏறுங்க’ என என் பதற்றம் அவர் பற்றி, ஐந்தாறு கிலே மீட்டர் தாண்டி பஸ்ஸை வழிமறித்து நிறுத்தி, மொபைல் மீட்டதும் ஒரு ஸ்னேகப் புன்னகையும் தன் ஆட்டோவைத் தட்டி, ‘சும்மா பறக்கும்’ என்பதில் தொழில் விசுவாசமும், இறக்கி விட்டதும், நீங்க பார்த்து எவ்வளவு கொடுக்குணுமோ கொடுங்க’என்பதுமாய் என் மதுரை இன்னும் மனிதர்களை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது தன்னுள்.

***

அதிஷா எழுதிய “கெட்ட வார்த்தை” சிறுகதை இந்த வார விகடனில் வந்துள்ளது.

சில வாரங்களுக்கு முன்னர் பாரதி தம்பி எழுதிய ‘வீடு’(வூடு?) சிறுகதை விட்டுச் சென்ற தாக்கம் இன்னும் மனதை விட்டு அகலவில்லை. அதற்கு சற்றும் குறைவில்லாத தாக்கத்தை அதிஷாவின் சிறுகதை ஏற்படுத்தியது. அம்மா இறந்துவிட்டால் ஒருவன் என்னவெல்லாம் நினைத்து அழுவான்? என்பதை எல்லாம் தாண்டி எதார்த்தம் தரும் வலியையும், மன ஓட்டங்களையும் சொன்ன விதம் மிகப் பிடித்திருந்தது.

வாழ்த்துகள் அதிஷா.

****

ஈத்து முடிந்த அடுத்த நொடியில் அக்கி சகிதம் கிடக்கும் கன்றுக்குட்டியைப் பார்திருக்கிறீர்களா? தாய்ப்பசு நக்கி சுத்தம் செய்யச் செய்ய எழும், விழும். கால் நகங்களை உடைத்துவிட்ட பின் அந்த கன்றுக்குட்டி நடக்க முடியாத கத்துக்குட்டியாக மிரளும். கற்றுக் கற்று, முட்டி மோதி பின்னொரு பொழுதில் முட்டித்தூக்கும், அனல் பறக்கும் காளையாய் நின்று விளையாடும், ஒரு நாள்.

ஊருக்கு போனபொழுது ஈத்தெடுத்த கன்றைப் பார்த்ததும் தோன்றியது. திரட்டுப்பால் சுவைத்தது.விளையாட வேண்டும், ஒரு நாள்.

***

இந்த முறை மதுரைப் பதிவர்களைச் சந்தித்துவிட வேண்டும் என்பதில் தீர்மானமாய் இருந்தேன். கார்த்திகைப் பாண்டியன், தருமி அய்யா, மதுரை சரவணன், பாலா, ஸ்ரீ ஆகியோரைச் சந்தித்ததும் புத்தகக் கண்காட்சியில் அவர்களோடு வலம் வந்ததும் மகிழ்வான தருணங்கள். நன்றி மக்களே.
பதிப்பக சார்பில் வந்திருந்து விழாவைச் சிறப்பித்த பப்ளிசர் அகநாழிகை வாசுவும் மணிஜீயும் தங்கி இருந்த ஹோட்டல் அங்கேதான் இன்னும் இருக்கிறதா என அடுத்தமுறை போகும்பொழுதுதான் பார்க்க வேண்டும். ;)

***


மனிதனே போலும்...


பிளாஸ்டிக் தம்ளரைத் தூக்கிப்போய்
என்ன செய்யும் அந்தக் காக்கை?

போகும் வழியில் குஞ்சுகளுக்கு
தண்ணீர் மொண்டு போகுமோ?

அதிசயப் பொருளெனக் காட்டித்தான்
சாதுர்யக் கதைகள் பேசுமோ?

கூட்டிலதைப் பத்திரப்படுத்தி
தானியம் சேகரித்து வைக்குமோ?

என்ன செய்யும் அந்தக் காக்கை?

நழுவிக் கீழே வீழ்ந்தாலும்
மீண்டும் மீண்டும் கவனமாய்க்
கொத்திக் கொண்டு போகிறதே
என்ன செய்யும் அந்தக் காக்கை?

ஏதேனும் காரணம் இருக்கக்கூடும்
மனிதன் போல்தானே காக்கையும்
ஓரிரு குணங்கள் தவிர்த்து.

கவி ராஜமார்த்தாண்டன்.

****

உன் கண்ணு அப்பிடியே ஐஸ்வர்யா ராய் கண்ணுமாதிரியே இருக்குப்பா’ என்ற உடனே ‘அவ கண்ண நீங்க எங்க போய்ப் பார்த்தீங்க?” பட்டென பதில்கள் வரும். கண் என்பதால் சமாளிக்கலாம். இது போன்ற அதிமிஞ்சிய பொஸஸிவ்னஸ் எந்த வகையில் சேர்ப்பது எனத் தெரியவில்லை? ஆனால் இது இன்று நேற்றல்ல என்பது மட்டும் புரிகிறது. தெளிவாகவே.

இந்தக் குறள்:

நினைத்திருந்து நோக்கினும் காயும், ‘அனைத்துநீர்
யாருள்ளி நோக்கினீர்’ என்று.

அவள் அழகை வியந்து, அவளையேப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால், ‘யாரின் அழகோடு என்னை ஒப்பிட்டு இப்படி பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்’ என்று கோவம் கொள்கிறாளாம். ஹுக்க்கும்.

இன்னும் கொஞ்சம் ஓவரா இந்தக் குறள்

தும்முச் செறுப்ப அழுதாள் ‘நுமர்உள்ளல்
எம்மை மறைத்தீரோ’ என்று.

தும்மலை அடக்கியவுடன், வேறொரு காதலி உன்னை நினைக்கிறாள். அதை என்னிடம் மறைப்பதற்காக தும்மலை அடக்குகிறீர்கள்’ என்று சொல்லி அழுதாளாம்.

கண்ணக் கட்டுதா?

தும்மலையும் காதலையும் மறைக்கமுடியாது என்பது இந்தக் குறளில் இருந்துதான் வந்ததோ?

வாழ்க வள்ளுவர்.

***

குறும்பட இயக்குனர் ஆதி, தன்னோடு பேசும் சந்தர்ப்பம் அளித்தார். பேச்சு குறும்படம் பற்றி சுற்றியது. நல்ல ஒன்லைனர் கிடைக்க மாட்டேங்குது என்றவரை மடக்கிப் போட்டு கழுத்தில் கத்தியை வைத்தேன்.

ஒரு கத இருக்கு ஆதி( லேடன் கிட்ட பேசுறியா?)

சொல்லுங்க நர்சிம்(வேற வழி?)

என்ற அந்த உரையாடல் முட்டி நின்றது ஒரு கதையின் முடிச்சில். சீரியஸான ஒன்லைனர் என்று சொல்லித்தான் சொன்னேன். நான் சொன்னதை ஏற்றுக்கொண்ட இயக்குனர் ஆதி க்ளைமேக்ஸ்தான் இதற்கு எல்லாமே. என்றார். அது மட்டும் சிக்கவில்லை.

சரி பதிவர்களிடமே கேட்டுவிடுவோம் என்று நினைத்து இதை இங்கே எழுதுகிறேன். முடிவுக்காட்சியை யோசித்துச் சொல்லுங்கள்.

‘அவன் ஒரு ஆண்மையற்றவன் என்பது தெரியாமல் அவன் தாயார் அவனுக்கு நிச்சயதார்த்த ஏற்பாடுகள் செய்கிறார். எவ்வளவோ மறுப்புகளை வேறு வழிகளில் சொல்லியும் கேட்டபாடில்லை எனும் நிலை. அன்றைய பொழுதில் அவன் மனதில் எழும் எண்ணங்கள். கண்ணாடி முன் நின்று அவன் படும் அவஸ்தைகள்’ இது தான் களம். அரைகுறை மனதோடு சரி என்னதான் நடக்கிறது பார்ப்போம் என்ற மனப்பான்மைக்கு வரும்பொழுது நிகழும் ஒரு சம்பவம் அல்லது பார்க்கும் ஒரு காட்சி, தான் சம்மதித்து தவறு செய்ய இருந்ததை எண்ணி வருந்தவைக்கிறது.’

அந்த சம்பவம் அல்லது காட்சி எதுவாக இருந்தால் இந்தக் குறும்படம் பேசப்படும்?

ரெடி..?


நன்றி.