காமக் கடுங்கொலைகள்

மீண்டும் மீண்டும் ஒரே விதமான செய்திகள். கொலை, படுகொலை, நிதானமாக திட்டமிட்டுக் கொலை என நாளிதழ் பக்கங்கள் முழுதும் கொலைகள். பெரும்பான்மைக் காரணம் காமம். காதல் எனப் பெயரிடலாம். காதலில் கள்ளம், பொருந்தா போன்றவைகளில் நம்பிக்கை இல்லை. ரோஜா ரோஜாதான். காதலும்.

கவிஞர் ராஜசுந்தர்ராஜனின் இந்தக் கவிதையின் காரணம் என்னவாக இருக்கும்? கவிதையின் தலைப்பே ‘காரணம்’.


உன் சும்மா அழகையே
கண்ணால் தாண்டுதல்
அரிய காரியம்

மணக்கோலத்தில் நீ என்றானால்…

வெயிலும் காய்கிறேன் பேர்வழிஎன்று அன்று
எதிர் மிளிர்ந்து கொண்டிருந்தது
உன் பொலிவைத்தான் போலும்.

என் உள்வெடிச் சிதறல், அச் சூழலில்
ஒவ்வாத காட்சி என்றாகி
விழிச்சுவை அவரோகணிக்கவும் கூடும்.
இன்னொரு ஆள் கையில் உன்கை
என்பதற்காக அல்ல
உன் மணவிழாக் காண
நான் வராமல் தவிர்ந்தது.

காதல்?.

எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் உன்னோடுதான், நீ மட்டும்தான் என்ற வரிகளைத் தாண்டி வந்துவிட்டோமா என்றால் பின்வாசல் வழியாக அந்த வரிகளைத் தாண்டி விட்டோம். இன்னும் ஏட்டில், ‘ஒருவனுக்கு ஒருத்தி’ கலாச்சார சிகாமணிகள்தான் நாம்.

எப்பொழுது எப்படி எவர்மீது எதற்காக வருகிறது என்பது மட்டும் தெரிந்து விட்டால் அதன் பிறகு ஒரு திரைப்படம் கூட வெற்றி பெறாது என்றே தோன்றுகிறது, காதல் என்ற வார்த்தையின் மீதான ஈர்ப்பும் குறைந்துவிடும் மேற்ச் சொன்ன மர்மம் அவிழ்ந்துவிட்டால்.

காமத்தின் ஆரம்பமே காதல் என நம்மால் தைரியமாகச் சொல்லமுடியுமா? உண்மையைச் சொல்ல தைரியம் தேவைப்படுகிறது.

காமம்?

காதலின் அடுத்த பரிணாமமோ பரிமாணமோ முடிவது காமத்தில்தானே? இல்லை என்று விவாதங்கள் புரியலாம், யதார்த்தங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, எப்பொழுதும் போல.

கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே வாளொடு முன் தோன்றிய மூத்த குடிப் பொழுதுகளில் குழுக்களாகத்தான் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். குழுக்கள் என்பது எல்லாவற்றிலும். யார் தன்னைப் புணரலாம் என்பதைப் பெண்ணே தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இருந்திருக்கிறார். எவரோடு கூடலாம் என்பதை வேட்டையாடும் திறன் போன்றவற்றை கொண்டு தீர்மானித்திருக்கூடும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குழுக்களில் இருந்து கூடுக்கு மாறி, குடும்ப அமைப்பிற்கு வந்து ஒருவனுக்கு ஒருத்தியில் முடிந்திருக்கிறோம்.

ஆனாலும் எந்த நாளிதழை எடுத்தாலும் பத்தி பத்தியாக காமம் தொடர்பான கொலைகளைப் பார்க்க நேரிடுகிறது. ’காமம் கைமிகின் தாங்குதல் எளிதோ’ என நற்றிணை கோடு காட்டிப் போயிருக்கிறது. கொலை அளவு போகும் என நற்றிணை நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

’மலரினும் மெல்லிது காமம்’ எனக் குறள் படித்த கொஞ்ச நேரத்திலேயே கண்ணில் தட்டுப்படுகிறது ’சிறுகோட்டுப் பெரும்பழம், உயிர்தவச் சிறுது இவள் காமமோ பெரிதே’ என. குறுந்தொகை முழுதும் காமம் விரவித்தான் கிடக்கிறது.

பழங்கால இலக்கியம் எதிலும் தலைவன் தலைவியிடம் நேர்மையாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்பது போன்ற செய்யுள்கள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. கற்புக்கரசியே, கணவன்மீது திருட்டுப் பட்டம் கட்டப்பட்டது பொறுக்காமல்தான் முலை திருகி மதுரை எரித்தார்.

முட்டுவேன்கொல் என முணகும் பெண்ணின் வேதனையையும் பதிந்தே இருக்கிறது தமிழ்.

காலையும் பகலும் கையறு மாலையும்
ஊர்துஞ்சு யாமமும் விடியலும் என்று இப்
பொழுது இடைதெரியின் பொய்யே காமம்

எனத் தலைவன் காமத்திற்கேது காலம் என்ற வார்த்தைகளில் இருக்கும் காலமயக்கம் புலனாகிறது.

அரிதோ தானே நாணே நம்மொடு
நனிநீடு உழந்தன்று மன்னே, இனியே
வான் பூங்கரும்பின் ஓங்கு மணற் சிறுசிறை
தீப்புனல் நெரிதா வீந்து உக்கா அங்கு
தாங்கும் அளவைத் தாங்கி
காமம் நெரிதரக் கைந் நில்லாதே

என்ற வெள்ளி வீதியாரின் பாடல், நீண்டகாலமாக நாணம் தடுத்து வருத்துவதையும், கரும்பை ஆற்றுநீர் அடித்துச் செல்வது போல அந்த நாணத்தை காமம் அடித்துச் செல்லப் போவதாக தலைவியின் முணகலாகச் செல்கிறது.



காதலைத் தூய்மையாக்கி காமத்தைத் தும்பைப் பூவாக்கி பேசு பொருளாக ஆக்கவிடாமல் கட்டம் கட்டிக் கட்டுப்படித்திவிட்டோம்.

கலாச்சாரம், மதங்கள் என பெயர்களிட்டு பூட்டுப்போட்டதன் விளைவுகள்தான் தினத்தந்தி மூன்றாம் பக்கக் கொலைகள்.

காமத்தின் வெளிப்பாடுகள் குறித்த சட்டங்கள் இறுக இறுக, வெளிப்படும் விதம் வெகு கோரமாகிக்கொண்டே இருக்கின்றன. ஒரு மொட்டு எப்பொழுது இதழ் விரிக்க வேண்டும் என கட்டளை இட முடியுமா? இரவு முழுக்க அருகில் அமர்ந்திருந்தாலும் மொட்டு மலரும் தருணம் தெரிவதில்லை. ஒருவர் மீது மற்றவருக்கு தோன்றும் காதலும்(காமமும்) அதுவேதான்.

காமம் பேசு பொருளாகட்டும். பள்ளிகளில் முறைப்படி பாடங்கள் எடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதே நோக்கம். தவிர, வேறு எதற்கும் பரிந்து பேச முற்படவில்லை.

உயிர்களேதுமற்ற பெருவெளியில் எவருடய கலாச்சாரம் காக்கப் போகிறோம். நிலை நீடித்தால் புணரும் பொழுது ஒரு கையில் கத்தி பிடிக்கும் காலம் வரக்கூடும்.

சரி.. இப்பொழுது என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்ற கேள்வி எழலாம் இப்பத்தியைப் படிக்கும் பொழுது. குழப்பம்தான். சற்றே இக்குழப்பத்தில் இருந்து தெளிய பள்ளிகளில் இது குறித்தான விழிப்புணர்வும் கல்வியும் அவசியம் என்று தோன்றியது.

பள்ளிகளில் இது குறித்த பாடங்கள் ஒன்றே அடுத்த தலைமுறை மீதான அக்கறை. இதனால் கலாச்சாரம் அழிந்து விடாது. உலகின் முதல் மிகப்பெரிய தொழில் எதுவென்று தெரிந்து வைத்திருக்கும், கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே வாழ்ந்து வரும் குடி ஒன்றும் மூழ்கி விடாது.