நந்தலாலா... உகுநீர் நெஞ்சு சுட..

நான் எட்டாவது படிக்கும் பொழுது, பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்குப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். வழக்கத்திற்கு மாறாக பேருந்து காலியாக இருந்தது. மழை. ஒரு இனம்புரியாத மகிழ்ச்சியில் பயணச்சீட்டு வாங்கிய உடன் இங்கும் அங்கும் மாறி அமர்ந்து, ஜன்னல் கம்பியில் முத்துபோல கோர்த்திருந்த மழை நீரை உருவி சிதறடித்துக் கொண்டிருந்தேன். இறங்குமிடத்தில் இறங்கும் பொழுது, பரிசோதகர். முதலில் சாதாரணமாகவும், பின்னர் வேகமாகவும், அதன்பின்னர் பரபரப்பாகவும் பயணச்சீட்டைத் தேடினால், இல்லை. முதலில் அதட்டியவர், காதைப் பிடித்துத் திருகிக்கொண்டே ‘டிக்கெட் எடுக்காம வருவியா’ எனக்கேட்டதும் உலகின் ஒட்டுமொத்த அவமானமும் சேர்ந்து கொண்டது போல ஒரு உணர்வு அழுகையாக, ஆனால் அழ முடியாமல் சிக்கிக் கொண்டிருந்தது.

அப்பொழுது ஒரு முதியவர், ‘அந்தப் பையன் டிக்கெட் எடுத்தான் சார். நான் பார்த்தேன். வேடிக்கை பார்த்துட்டே விட்டுட்டான் போல, எவ்ளோ ஃபைன்னு சொல்லுங்க நான் வேணாத் தர்றேன்’ என்றார். ‘டிக்கெட்ட பத்தரமா வச்சுக்கணும்டா’ என சொல்லிவிட்டு ஃபைன் எதுவும் போடாமல் போய்விட்டார் பரிசோதகர். அங்கு குழுமி இருந்தவர்களும் நகர்ந்துவிட்டார்கள். அடைத்துவைத்திருந்த அழுகை, அந்த முதியவர் என் தலையைத் தொட்டு, பார்த்துப் போப்பா வீட்டுக்கு என்றவுடன் வெடித்துக் கிளம்பியது. என்னை தேற்றவே முடியவில்லை. ’நீ தான் டிக்கெட் எடுத்தியேப்பா, அதான் அவங்க சரின்னு சொல்லிட்டாங்க இல்ல’ என ஏதேதோ சொன்னார். ஆனாலும் என்னைத் தேற்றவே முடியவில்லை அவரால். நான் தேடிக்கொண்டிருந்த அம்மா அவர் வடிவில் இருந்திருக்கலாம். அது அழுகையாக வடிந்திருக்கலாம்.

இறந்த குழந்தையை பொட்டலம் கட்டிக் கொடுத்துப் போனாள் ஒரு தெலுங்கு நர்ஸ். அந்த நெடிய வராந்தாவில் தனித்து, நிமிர்ந்து நின்று கொண்டிருக்கிறேன் குனிந்து பார்க்க திராணியற்று. சுழன்ற தரையை நிறுத்தமுடியாமல் விழப் போன நொடியில் என் தோள் பிடித்து அமரச்செய்தாள் பதின்மவயதுச் சிறுமியொருத்தி. தாயை நினைக்கும் தருவாயில் அவள் முகம் வராமல் இருப்பதில்லை இப்போது வரைக்கும்.

நந்தலாலா பார்க்கும் பொழுது, நான் கடந்து வந்த என் அம்மாக்கள் அவுட் ஆஃப் ஃபோக்கஸில் வந்து கொண்டே இருந்தார்கள் என்னோடு.

முதல் ஃப்ரேமில் இருந்தே இது சாதாரண படங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பது ஊடாடிக்கொண்டே இருந்தது.

திரைமுழுக்க சிறுவனின் முகம், முகத்திற்குப் பின்னால் பெற்றோர்கள் வேகமாகவும் மெதுவாகவும் தத்தம் குழந்தைகளோடு பள்ளியை விட்டு வெளியேறிக்கொண்டிருக்க, அவனும் சாலையும். அதன்பிறகான பெரும்பான்மைக் காட்சிகளும் ஃப்ரேம்களும் ஆரம்பிப்பதும் முடிவதும் சாலையில்தான். சிறுவன், மிஷ்கின், சாலை, இளையராஜா இந்த நால்வரும் பிணைத்து உருட்டி உருவாக்கியது நம்மை உருக்கத்தான்.

துணிகளைத் துவைத்துக் காயவைத்துக் கொண்டிருக்கும் வேலைக்காரப் பெண் சிறுவனிடம் அவன் தாய் பற்றி பேசி பணம் வாங்கிக் கொள்வதில் தொடங்குகிறது தேடல்.

தொலைக்காட்சியில் தாயன்பு குறித்து பேசிக்கொண்டிருப்பதை சிறுவன் லயித்துக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் பொழுதே டமார் என தொலைக்காட்சி நொறுக்கப்படுகிறது வேறோர் இடத்தில். உடைத்துவிட்டு, சுவரை உரசிக்கொண்டே ‘ரேடியோ பெட்டிய யாரோ உடைச்சுட்டாங்க’ என மிஷ்கின் அறிமுகமாகும் பொழுதே அவர் தன் தாய் மீது வைத்திருக்கும் வெறுப்பும் அறிமுகமாகிறது.

கேமராவை நோக்கி வெகு அருகில் வந்துகொண்டே இருக்கும் மிஷ்கினின் முகம் சட்டென ஆஸ்பத்திரிக் கதவின் சிறிய துவாரத்தின் வழியே தெரிவது இந்தப் படத்தின் கேமரா ஆளுமைக்கு சிறு உதாரணம்.

சிறுவன் பணத்தை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, அவனுக்குப் பின்னால் அமர்ந்துகொண்டு சில்லரையை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் மிஷ்கின். இதில் இருந்து கிட்டத்தட்ட முடிவு வரை ஆயுத எழுத்தைப் போல ஒவ்வொரு ஃப்ரேமிலும் நிற்பதுவும் வேண்டுமென்றே செதுக்கப்பட்ட ஒன்று.

வேலை எல்லாம் இல்ல, காலைல எந்திருக்கணும், எவ்ளோ குளிருனாலும் குளிக்கணும், மணி அடிச்சா சாப்பாடு, பச்சப்புழுன்னா நல்லா இருக்கும், செவப்பு புழுன்னா கசக்கும்’ என சொல்லும் பொழுது மனநலக் காப்பகத்தின் நிலையும் வலியும் புரிகிறது.

தப்பித்து வந்ததும், எங்கோ அடிக்கும் மணி சத்தம் கேட்டதும் பசியெடுத்து, ஓட்டல் காவலாளி ‘பக்கத்து சந்துல கையேந்தி இருக்கு, அங்க போய் சாப்பிடு’ என்றவுடன் ஆர்வமாய் சந்தைப் பார்க்கும் மிஷ்கின், உள்ளே போகாமல் சென்று விடுவார். சந்து சில நொடிகள் காட்டப்பட்டபின்னரே அடுத்த காட்சி. சந்தின் இருட்டே உள்ளே செல்லாததன் காரணம் என நாமாக யூகித்துக் கொள்ளலாம். யூகம் தவறாகவும் இருக்கலாம்.

லாரி ஓட்டுனரிடம் அத்தனை அடிகளையும் வாங்கிக்கொண்டு, நீதான எடுக்கச்சொன்ன என்று அழுதவுடன், வெறித்துப் பார்க்கும் ஓட்டுனரின் முகம், பின்னனியில் வயலின் என இளையராஜாவை தவிர்த்து இந்தப் படத்தைப் பார்த்தால், ஓவ்வொரு தாய்ப்பாத்திரங்களும் தாயாகத் தெரிந்திருப்பார்களா என்பது ஐயமே..நன்றி ஐயனே.

ஆங்கிலத்தில் பேசும் சிறுவனை உற்றுப்பார்க்கும் போலிஸ் தனக்கும் ஆங்கிலம் தெரியும் எனக்காட்ட ‘ஸ்டொமக் பெயின்ன்ன்?’ எனக் கேட்பது, மிஷ்கினிடம் என்ன வேல என அதட்டுவது, டேய் இப்பத்தான சொன்னேன் என போலிசையே அதட்டும் மிஷ்கினைப் பார்த்து பேசாமல் இருந்துவிடுவது என ஒவ்வொரு பாத்திரமும் அதனதன் தன்மையில் நிற்கிறது.

காலுக்குப் பதில் குச்சியை உபயோக்கிக்கும் மாற்றுத் திறனாளியை ’மெதுவாபோடா __’என அவன் ஊனம் சொல்லி மிஷ்கின் திட்டியதும் கதறி அழும் அந்தப் பாத்திரம் மிஷ்கின் பாத்திரத்திற்கான ஒரு குறியீடு. தன்னைத்தானே நொண்டி என அடிக்கடி சொல்லிக்கொள்ளும் அந்த பாத்திரம் வேறு எவரேனும் அப்படிச் சொன்னால் பொங்கியழுவது, அவருக்கு சிகிச்சை கொடுக்கும் மருத்துவர் நடந்து போகும் பொழுது நம்பிக்கையாய் மருத்துவரின் காலைப் பார்ப்பதும் என சட்டத்திற்குச் சட்டம் சத்தமே இல்லாமல் கண்களுக்குள் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது.

மிஷ்கின் தன்னை மெண்ட்டல் என அடிக்கடி கூறிக்கொண்டாலும் வேறு எவரேனும் அப்படிக் கூறினால், மூர்க்கமாகத் தாக்குவதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆட்டோ காட்சி.. இறுதிக் காட்சியின் பலமே இந்த வார்த்தையும் அது தொடர்ந்து மிஷ்கின் சிறுவனை அடிக்காமல், ஆனாலும் கோவத்தைக் காட்டக் கதறி அழுவதும்… அதுவரை மாற்றி போடப்பட்டிருந்த காலணிகளை, ஒரு கவிதை போல சிறுவன் அழுதுகொண்டே மாற்றுவதும்.அந்த நொடியில் இருவரும் தாயாகிப் போவதும்... என நிறுத்தப்புள்ளி வைக்காமல் எழுதிக்கொண்டே போக முடியும்.

கீழே விழுந்து காயம்பட்ட பெண்ணின் காலை, அவள் அடித்தும் பொருட்படுத்தாமல் ‘எச்சி வய்யி சரியாயிடும்’ எனச் சொன்னவுடன், அவள் முகபாவம் மாறும் இடம்.. மனிதம், ஆனால் இந்தக் காட்சி இங்கேயே முடிந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

இயேசுவின் மெழுகு, தொலைவில் புள்ளி வெளிச்சமாய் பரவிப் போய்க்கொண்டிருக்க, கடவுள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் இருட்டில் அடங்கும் காட்சி. பின்னர் அதே வெளிச்சம் இன்னொரு லாரிஓட்டுனரை பயம்கொள்ளச்செய்கிறது.

இருவரின் தேடலும் ஒன்று. நோக்கம் வேறுவேறு. நிறைவேறுவது முற்றாய் மாறாக.

சிறுவன் கையில் வைத்திருக்கும் தன் தாயுடைய புகைப்படம் முதலில் தவறி விழும்பொழுது பதறி அழுது வாகனத்தை நிறுத்தி, எடுத்து புகைப்படத்தில் முத்தமிடுவான். புகைப்படத்தை ஓடிச்சென்று எடுத்துவந்த ஸ்னிக்தா ’எனக்கு முத்தம்’ என கேட்கும்பொழுது மறுத்துவிடுவான். அதே இடத்தில் மீண்டும் சிறுவன் அந்தப் படத்தை தவற விட்டு,இம்முறை எடுக்காமல் (ஏன்? படம் பாருங்கள்), ஸ்னிக்தாவிற்கு முத்தம் கொடுக்கும் பொழுது கண்ணீர் வந்துவிடுகிறது.

பயணங்கள் வெவ்வேறு வடிவங்கள். ஏதேனும் நிமித்தங்கள் நிச்சயம் எல்லாப் பயணங்களுக்கும் இருக்கும். அப்படியான இருவருடைய பயணத்தின் ஆரம்பப்புள்ளிக்கும் முற்றுக்கும் இடையில் அன்பின் ஈரத்தைக் கொண்டு வரையப்பட்டிருக்கும் கோடு நந்தலாலா.

கோடு வரைய ஜப்பானிய மை பயன்படுத்தி இருந்தாலும் ஈரம் துளிர்க்கிறது இந்தியக் கண்களிலும்.

நன்றி இளையராஜா.

நன்றி மிஷ்கின். உங்கள் கைகளில் திணிக்கக் கூழாங்கற்களை சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.